ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜA, ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ, ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ
ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

(Κάνοντας δεξί κλικ πάνω σε οποιαδήποτε φωτογραφία, μπορείτε να την ανοίξετε σε νέο tab και να την δείτε σε φυσικό μέγεθος)

Μνήµη ,
είναι ο μηχανισμός που έχουν οι άνθρωποι για να ξαναγυρνούν σε γεγονότα του παρελθόντος.
Αλλά μνήμη, είναι κι οι διηγήσεις, οι ιστορίες, οι αναπαραστάσεις γεγονότων, που αναφέρονται σε µια συλλογική ιστορική ανάµνηση, ώστε μέσα απ΄αυτές να μεταβιβάζεται στις επόµενες γενιές το ιστορικό τους παρελθόν.
Μνήμη, είναι τα μουσεία, οι τελετές, οι παρελάσεις.
Μνήμη τα αρχεία, οι εκδόσεις, τα βιβλία, τα μνημεία κι όλα τα μέσα, οπτικά και ακουστικά που διαθέτουν οι ανθρώπινες κοινωνίες για να κρατούν ζωντανή την ιστορία τους.
Συλλογική μνήμη. Πολύτιμη μνήμη.

Αυτή η συλλογική µνήµη ως κυρίαρχη κοινωνική παράσταση ενός γεγονότος, επηρεάζει καθοριστικά τους τρόπους µε τους οποίους οι άνθρωποι ασχολούνται µε την ιστορία τους κι αναφέρονται σ’ αυτήν, διαμορφώνοντας τελικά τόσο την πορεία, όσο και τη συνέχεια τους, την ύπαρξη και τη διάρκεια τους.

Η ίδια η ιστορία αποτελεί προϊόν και πηγή συλλογικής µνήµης.
∆εν είναι τα ίδια τα ψυχρά, αντικειμενικά δεδομένα, αλλά η µελέτη κι η επεξεργασία τους που τα κρατά ζωντανά ες αεί, που υποδεικνύει μελλοντικές αποφάσεις κι ενέργειες, ως φυσική συνέχεια μιας πορείας.
Είναι αυτή η μελέτη και η γνώση που λειτουργεί σαν σημείο αναφοράς, σαν υπενθύμιση ταυτότητας πολιτιστικής, κοινωνικής και κυρίως ιδεολογικής, μέσα στο χώρο και το χρόνο.
Στο πλαίσιο του έθνους-κράτους, η συλλογική εθνική µνήµη, αποκτά τους δικούς της θεσµούς, τους ανθρώπους και τις υπηρεσίες που μόνο έχουν αντικείμενο τη διαφύλαξη, τη διερεύνηση και τη συντήρηση, αυτού του πολύτιμου χάρτη όπου απεικονίζεται η σχέση µιας κοινωνίας µε το παρελθόν, µ΄ αυτό που η ίδια ορίζει ως «ρίζες» και ως «κληρονοµιά».

Η ονοµατοθεσία δρόµων, η ανέγερση µνηµείων, οι φιλοτελικές εκδόσεις ενός κράτους αποτελούν µια διαδικασία παράλληλη και συγγενή προς τη δημιουργία θεσµών επιφορτισμένων µε τη µελέτη του παρελθόντος και τη συντήρηση της ιστορικής µνήµης προς τιµήν ενδόξων νεκρών και ενδόξων πράξεων.

Το γραμματόσημο λοιπόν και το χαρτονόμισμα, το νόμισμα, το λαχείο που εκδίδεται μ΄αυτή τη λογική, αποτελεί την καθημερινή επαφή μιας κοινωνίας με την ιστορία της, ώστε να μένει ζωντανή αυτή η πολύτιμη μνήμη.

ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ


Emile de Lansac (1803-1890). Ο περίφημος πίνακάς του “Η αυτοθυσία” εκτίθεται στο Mουσείο Iστορίας και Tέχνης του Μεσολογγίου


1968, Η Ελλάδα εκπνέει πάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου. Ελαιογραφία του Ευγενίου Ντελακρουά.


Η έξοδος του Μεσολογγίου, 1853. Θεόδωρος Βρυζάκης (1819 – 1878).
Λάδι σε μουσαμά, 169 x 127 cm. 1930, Έκδοση Ανεξαρτησίας


Αλέξανδρος Υψηλάντης (1792-1828) - Χρόνια Εθνικής Ανεξαρτησίας 1830-1930. Έκδοση του 1930.

Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες!

Οἱ ἀδελφοί μας καὶ φίλοι εἶναι πανταχοῦ ἕτοιμοι• οἱ Σέρβοι, οἱ Σουλιῶται, καὶ ὅλη ἡ Ἤπειρος ὁπλοφοροῦντες μᾶς περιμένουν• ἂς ἑνωθῶμεν λοιπὸν μὲ ἐνθουσιασμόν! Ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!

Ἡ Εὐρώπη προσηλώνουσα τοὺς ὀφθαλμούς της εἰς ἡμᾶς, ἀπορεῖ διὰ τὴν ἀκινησίαν μας• ἂς ἀντηχήσωσι λοιπὸν ὅλα τὰ ὄρη τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν ἦχον τῆς πολεμικῆς μας σάλπιγγος καὶ αἱ κοιλάδες ἀπὸ τὴν τρομερὰν κλαγγὴν τῶν ἁρμάτων μας. Ἡ Εὐρώπη θέλει θαυμάσει τὰς ἀνδραγαθίας μας οἱ δὲ τύραννοι ἡμῶν τρέμοντες καὶ ὠχροὶ θέλουσι φύγῃ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μας.

Οἱ φωτισμένοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἀσχολοῦνται εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας καὶ πλήρεις εὐγνωμοσύνης διὰ τὰς πρὸς αὐτοὺς τῶν προπατόρων μας εὐεργεσίας, ἐπιθυμοῦσι τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος.

Ἡμεῖς φαινόμενοι ἄξιoι τῆς προπατορικῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ παρόντος αἰῶνος εἴμεθα εὐέλπιδες, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ὑπεράσπισιν αὐτῶν καὶ εἰς βοήθειαν πολλοὶ ἐκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν ἔλθῃ, διὰ νὰ συναγωνισθῶσι μὲ ἡμᾶς. Κινηθεῖτε, ὦ φίλοι, καὶ θέλετε ἰδῇ μίαν κραταιὰν δύναμιν νὰ ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαιά μας!

Θέλετε ἰδῇ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν μας πολλοὺς οἵτινες παρακινούμενοι ἀπὸ τὴν δικαίαν μας αἰτίαν, νὰ στρέψωσι τὰ νῶτα πρὸς τὸν ἐχθρὸν καὶ νὰ ἑνωθῶσι μὲ ἡμᾶς• ἂς παρρησιασθῶσι μὲ εἰλικρινὲς φρόνημα, ἡ Πατρὶς θέλει τοὺς ἐγκολπωθῇ! Ποῖος λοιπὸν ἐμποδίζει τοὺς ἀνδρικούς σας βραχίονας; Ὁ ἄνανδρος ἐχθρός μας εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος.

Οἱ στρατηγοί μας ἔμπειροι, καὶ ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς γέμουσιν ἐνθουσιασμοῦ! Ἑνωθῆτε λοιπόν, οἱ ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες! Ἂς σχηματισθῶσι φάλαγγες ἐθνικαί, ἂς ἐμφανισθῶσι πατριωτικαὶ λεγεῶνες, καὶ θέλετε ἰδῇ τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους κολοσσοὺς τοῦ δεσποτισμοῦ νὰ πέσωσιν ἐξ ἰδίων, ἀπέναντι τῶν θριαμβευτικῶν μας σημαιῶν.

Εἰς τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγός μας ὅλα τὰ παράλια τοῦ Ἰoνίoυ καὶ Αἰγαίoυ πελάγους θέλουσιν ἀντηχήσῃ• τὰ ἑλληνικὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἐν καιρῷ εἰρήνης ἤξευραν νὰ ἐμπορεύωνται καὶ νὰ πολεμῶσι, θέλουσι σπείρῃ εἰς ὅλους τοὺς λιμένας τοῦ τυράννου με τὸ πῦρ καὶ τὴν μαχαίραν τὴν φρίκην καὶ τὸν θάνατον.

Ποία ἑλληνικὴ ψυχὴ θέλει ἀδιαφορήσῃ εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Πατρίδος; Εἰς τὴν Ῥώμην ἕνας τοῦ Καίσαρος φίλος σείων τὴν αἱματωμένην χλαμύδα τοῦ τυράννου ἐγείρει τὸν λαόν. Τί θέλετε κάμῃ σεῖς ὦ Ἕλληνες, πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει μὲν τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθειαν τῶν τέκνων της;

Ἡ θεία πρόνοια, ὦ φίλοι συμπατριῶται, εὐσπλαγχνισθεῖσα πλέον τὰς δυστυχίας μας ηὐδόκησεν οὕτω τὰ πράγματα, ὥστε μὲ μικρὸν κόπον θέλομεν ἀπολαύσῃ μὲ τὴν ἐλευθερίαν πᾶσαν εὐδαιμονίαν. Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος θέλει πολλαπλασιάσῃ τὰ δεινά μας, καὶ θέλομεν καταντήσῃ διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν.

Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ συμπατριῶται! καὶ ἴδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν• ἴδετε ἐδῶ τοὺς Ναοὺς καπατημένους• ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα, διὰ χρῆσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας• τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους• τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐλεεινὰ ἀνδράποδα.

Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἠμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὁρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀφρόνησιν.

Μεταξὺ ἡμῶν εὐγενέστερος εἶναι, ὅς τις ἀνδρειωτέρως ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαια τῆς Πατρίδος καὶ ὠφελιμωτέρως τὴν δουλεύσει. Τὸ ἔθνος συναθροιζόμενον θέλει ἐκλέξῃ τοὺς δημογέροντάς του, καὶ εἰς τὴν ὕψιστον ταύτην βουλὴν θέλουσιν ὑπέκει ὅλαι μας αἱ πράξεις.

Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ ἓν κοινὸν φρόνημα, οἱ πλούσιοι ἂς καταβάλωσιν μέρος τῆς ἰδίας περιουσίας, οἱ ἱερoὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχώσωσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιόν των παράδειγμα, καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσιν τὰ ὠφέλιμα. Οἱ δὲ ἐν ξέναις αὐλαῖς ὑπουργοῦντες στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ὁμογενεῖς, ἀποδίδοντες τὰς εὐχαριστίας εἰς ἣν ἕκαστος ὑπουργεῖ δύναμιν, ἂς ὁρμήσωσιν ὅλοι εἰς τὸ ἀνοιγόμενον ἤδη μέγα καὶ λαμπρὸν στάδιον, καὶ ἂς συνεισφέρωσιν εἰς τὴν πατρίδα τὸν χρεωστούμενον φόρον, καὶ ὡς γενναῖoι ἂς ἐνοπλισθῶμεν ὅλοι ἄνευ ἀναβολῆς καιροῦ μὲ τὸ ἀκαταμάχητον ὅπλον τῆς ἀνδρείας καὶ ὑπόσχομαι ἐντὸς ὀλίγου τὴν νίκην καὶ μετ᾿ αὐτὴν πᾶν ἀγαθόν.

Πoῖoι μισθωτοὶ καὶ χαῦνοι δοῦλοι τολμοῦν νὰ ἀντιπαραταχθώσιν ἀπέναντι λαοῦ, πολεμοῦντος ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἀνεξαρτησίας; Μάρτυρες οἱ ἡρωικοὶ ἀγῶνες τῶν προπατόρων μας• Μάρτυς ἡ Ἱσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσεν τὰς ἀηττήτους φάλαγγας ἑνὸς τυράννου.

Μὲ τὴν ἕνωσιν, ὦ συμπολίται, μὲ τὸ πρὸς τὴν ἱερὰν θρησκείαν σέβας, μὲ τὴν πρὸς τοὺς νόμους καὶ τοὺς στρατηγοὺς ὑποταγήν, μὲ τὴν εὐτολμίαν καὶ σταθηρότητα, ἡ νίκη μας εἶναι βεβαῖα καὶ ἀναπόφευκτος• αὐτὴ θέλει στεφανώσῃ μὲ δάφνας ἀειθαλεῖς τους ἡρωικοὺς ἀγώνας μας• αὐτὴ μὲ χαρακτῆρας ἀνεξαλείπτους θέλει χαράξῃ τὰ ὀνόματα ἡμῶν εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀθανασίας, διὰ τὸ παράδειγμα τῶν ἐπερχομένων γενεῶν.

Ἡ Πατρὶς θέλει ἀνταμείψῃ τὰ εὐπειθῆ καὶ γνήσιά της τέκνα μὲ τὰ βραβεῖα τῆς δόξης καὶ τιμῆς• τὰ δὲ ἀπειθῆ καὶ κωφεύοντα εἰς τὴν τωρινήν της πρόσκλησιν, θέλει ἀποκηρύξῃ ὡς νόθα καὶ ἀσιανὰ σπέρματα, καὶ θέλει παραδώσῃ τὰ ὀνόματά των, ὡς ἄλλων προδοτῶν, εἰς τὸν ἀναθεματισμὸν καὶ κατάραν τῶν μεταγενεστέρων.

Ἂς καλέσωμεν λοιπὸν ἐκ νέου, ὦ ἀνδρεῖοι, καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες, τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν κλασικὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος. Ἂς συγκροτήσωμεν μάχην μεταξὺ τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν. Ἂς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους ἐπολέμησαν καὶ ἐπέθανον ἐκεῖ.

Τὸ αἷμα τῶν τυράννων εἶναι δεκτὸν εἰς τὴν σκιὰν τοῦ Ἐπαμινώνδου Θηβαίου, καὶ τοῦ Ἀθηναίου Θρασυβούλου, οἵτινες κατετρόπωσαν τοὺς τριάκοντα τυράννους• εἰς ἐκείνας τοῦ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος, οἱ oπoίoι συνέτριψαν τὸν Πεισιστρατικὸν ζυγόν• εἰς ἐκείνην τοῦ Τιμολέοντος ὅς τις ἀπεκατέστησε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ τὰς Συρακούσας, μάλιστα εἰς ἐκείνας τοῦ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους τοῦ Λεωνίδου καὶ τῶν Τριακοσίων, οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαρωτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον νὰ ἐξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου.

Εἰς τὰ ὅπλα λοιπόν, φίλοι, ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!

Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης

Τῇ 24ῃ τοῦ Φεβρουαρίου 1821

Εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον τοῦ Ἰασίου


1965 Έκδοση, Φιλική Εταιρεία (ελαιογραφία του Διονύσιου Τσόκου 1849)


Φιλικός, Εμμανουήλ Ξάνθος εκ Πάτμου, Ελληνικά Γραμματόσημα, 1947-1950.


1979 Έκδοση Επέτειοι & Γεγονότα, Νικόλαος Σκουφάς.

1965 Έκδοση Φιλικής Εταιρείας, τα εμβλήματα.

Επετειακό γραμματόσημο για τα 200 χρόνια απο την ίδρυση της Φιλικής Εταιρίας.


1997 Ρήγας Βελεστινλής-Φεραίος.

2007 Έκδοση, Επέτειοι γεγονότα Α', Ρήγας Φεραίος.

1930 Έκδοση, Ανεξαρτησίας, Ρήγας Φεραίος.


1971, Έκδοση Παιδεία και Αγών. Νικόλαος Γύζης Το Κρυφό σχολειό. Ελαιογραφία, 1886.


Αδαμάντιος Κοραής(1748-1833). 150 χρόνια από την Επανάσταση του 1821. Έκδοση 1971

Eυγένιος Βούλγαρης (1716–1806). 150 χρόνια από την Επανάσταση του 1821. Έκδοση 1971


1924, Η Υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι. Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878).


1930, Έκδοση Ανεξαρτησίας, Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ (Κύριε των δυνάμεων μεθ' ημών γενού), Lodovico Lipparini (1802–1856). Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός.


1971, Έκδοση Εκκλησία και Αγών. Θεόδωρος Βρυζάκης. (O Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί την σημαία).


1971 Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Αναμνηστική έκδοση στα πλαίσια των 150 χρόνων Εθνικής Ανεξαρτησίας.

1971 Κληρικός ορκίζει αγωνιστές. Αναμνηστική έκδοση στα πλαίσια των 150 χρόνων Εθνικής Ανεξαρτησίας.

1930 Πατριάρχης Γρηγόριος Ε'.



Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου.

1971 Έκδοση Διοίκησις και Αγών Σφραγίδα και υπογραφή του Ιωάννη Καποδίστρια


Η Συνέλευση των Καλτεζών (20 Μαΐου 1821 - 26 Μαΐου 1821) ήταν συνάντηση οπλαρχηγών και προεστών κατά την Επανάσταση του 1821 με σκοπό τη δημιουργία τοπικής πολιτικής αρχής. 1971 Μονή Καλτεζών Ιδρύεται η Πελοποννησιακή Γερουσία, με πρόεδρο τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Στην συνέλευση πήραν μέρος κληρικοί και προεστοί από όλη την Πελοπόννησο.


Η Συνέλευση της Βοστίτσας ή Σύσκεψη της Βοστίτσας, ή Μυστική συνέλευση της Βοστίτσας, κατά τους Αιγιώτες. Συνάντηση που έγινε από τους Φιλικούς της Βόρειας Πελοποννήσου, στη Βοστίτσα ( Αίγιο), από τις 26 έως τις 30 Ιανουαρίου του 1821, με σκοπό την οργάνωση και τον προσδιορισμό του χρόνου εκδήλωσης της επερχόμενης ελληνικής επανάστασης στην Πελοπόννησο. Η Συνέλευση έγινε στο Αίγιο επειδή εκεί υπήρχαν σχετικά λίγοι Τούρκοι. Οι συγκεντρωθέντες, για να μην κινήσουν τις υποψίες των Τούρκων, διέδιδαν ότι η συγκέντρωση αφορά δήθεν την επίλυση κτηματικών διαφορών μεταξύ μοναστηριών. Η συνέλευση γινόταν κάθε μέρα σε διαφορετικό σπίτι. Οι συζητήσεις άρχισαν μετά την άφιξη του Παπαφλέσσα ως εκπροσώπου του Υψηλάντη. Στη Συνέλευση πήραν μέρος πολλοί κληρικοί από όλη την Πελοπόννησο και πρόκριτοι από τρεις επαρχίες της Αχαΐας : Πατρών, Βοστίτσας και Καλαβρύτων. Δεν πήρε μέρος η τέταρτη επαρχία, αυτή της Γαστούνης.


Aθανάσιος Διάκος (1788-1821) - 100 Χρόνια Εθνικής Ανεξαρτησίας, 1830-1930. Έκδοση του 1930. Αθανάσιος Διάκος, πίνακας του Διονύσιου Τσόκου (1861). Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.


Ο ανδριάντας του Αθανασίου Διάκου πού στήθηκε στην πλατεία Διάκου στην Λαμία, το έτος 1903, είναι έργο του καλλιτέχνη Γιάννη Καρακατσάνη. / Πεδίον Άρεως.


1971, Έκδοση Εκκλησία και Αγών, (Ο Θάνατος του Επισκόπου Σαλώνων Ησαΐα), Η Μάχη της Αλαμάνας Λιθογραφία. Αλέξανδρος Ησαΐας.


Καραισκάκης 1982 Έκδοση

Γεώργιος Καραϊσκάκης-1930 Έκδοση Ανεξαρτησίας

Γ. Καραϊσκάκης-1982 Έκδοση Γεώργιος Καραϊσκάκης


1967, Έκδοση Έλληνες Γλύπτες. Έφιππος Κολοκοτρώνης έργο του Λ. Σώχου, 1900. 1967, Έφιππος Κολοκοτρώνης έργο του Λ. Σώχου.


1930 Έκδοση Ανεξαρτησίας, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (1770-1843)

1993 Σελίδες Δόξας Ιστορικές επέτειοι, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης


Κίτσος Τζαβέλας, Λιθογραφία, Καρλ Κράτσαϊζεν. 1979, Έκδοση Αγώνες Σουλιωτών, Κίτσος Τζαβέλας.


1979 Αγώνες Σουλιωτών


Η ανατίναξη του Χρήστου Καψάλη. Θεόδωρος Βρυζάκης. 1971, Έκδοση Κατά ξηράν Αγών.


1971, Έκδοση Κατά ξηράν Αγών. Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη.

Filippo Marsigli, Η μάχη στο Κεφαλόβρυσο.


1971 Έκδοση Κατά ξηράν Αγών, Η Μάχη των Αθηνών 1821

1971 Έκδοση Κατά ξηράν Αγών, Η Μάχη της Κορίνθου 1822


1971 Έκδοση Κατά ξηράν Αγών (H Μάχη στο Μανιάκι 1825)

1971 Έκδοση Κατά ξηράν Αγών (Σουλιώτισες στην μάχη)


1971, Έκδοση Κατά ξηράν Αγών. Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη. Filippo Marsigli, Η μάχη στο Κεφαλόβρυσο. 1971 Έκδοση Κατά ξηράν Αγών (O Θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη Καρπενήσι 1823).


Μάρκος Μπότσαρης (1790-1823). Αναμνηστική έκδοση για την εκατονταετηρίδα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας.


1926, Ο Τάφος του Μάρκου Μπότσαρη. Ο τάφος του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι, φιλοτεχνημένος από τον Γάλλο γλύπτη David d'Angers.


1971 Κατά Θάλασσα Αγών.


1971 Έκδοση Κατά Θάλασσαν Αγών (Πλοίο Λεωνίδας Ψαρών)

1971 Έκδοση Κατά Θάλασσαν Αγών (Πλοίο Τερψιχόρη Ύδρα)

1971 Έκδοση Κατά Θάλασσαν Αγών (Πλοίο Τερψιχόρη Ύδρα)


1971 Έκδοση Κατά Θάλασσαν Αγών (Ναυμαχία της Σάμου 1824)

1971 Έκδοση Κατά Θάλασσαν Αγών (Ναυμαχία του Γέροντα 1824)


1971 Ships of Greek miaoulis

1971 Έκδοση Κατά Θάλασσαν Αγών (Πλοίο Καρτερία)


Έκδοση Ελλάς και Θάλασσα Ναυμαχία της Σαλαμίνας (πίνακας Βολανάκη)


1977, Έκδοση 150 χρόνια Ναυμαχία Ναυαρίνου (George Philip Reinagle).


Ναβαρίνο, Λογγίνος Χέυδεν (Логин Петрович Гейден, Λόγκιν Πετρόβιτς Γκέιντεν, 1772 – 1850). Ρώσσος ναύαρχος, ολλανδικής καταγωγής. Διοικητής του ρωσικού στόλου στο Ναβαρίνο, παρέμεινε αρκετό χρόνο στην Ελλάδα συνεργαζόμενος με τον Κυβερνήτη Καποδίστρια. Επιζωγραφισμένη λιθογραφία, Levilly.

1977, Έκδοση 150 χρόνια Ναυμαχία Ναυαρίνου.

Ο Γάλλος ναύαρχος Δε Ριγνύ που έλαβε μέρος στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου το 1827. Επιζωγραφισμένη λιθογραφία του Levilly, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.


Ναβαρίνο, Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Ελαιογραφία George Phillip Reinagle, 1828. Ο Άγγλος ζωγράφος George Philip Reinagle, υπήρξε επιβάτης του βρετανικού πλοίου Mosquito που συμμετείχε στην ναυμαχία και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων. Όταν επέστρεψε ζωγράφισε και δημοσίευσε το 1828 το έργο «Illustrations of the Battle of Navarin».


Ναυαρίνον, 1927-1928.


1821 - 1971
Αναμνηστικές βινιέτες για τα 150 χρόνια της Επανάστασης του 1821.
Εκδ. Greek Orthodox Archdiocese of N. & S. America

ΛΑΧΕΙΑ
Υπέρ του Εθνικού Στόλου και των Αρχαιοτήτων της Ελλάδος.


(26-9, 4-5 1909)

(28-13, 2-3 1910)


(31-1, 12-1 1910-1911).

(1908)

ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ, ΝΟΜΙΣΜΑ

Με τον όρο Νόμισμα περιγράφουμε δύο διαφορετικές έννοιες.

1.Το Νόμισμα (Κέρμα), το αντικείμενο το οποίο έχει υλική υπόσταση.

2.Tη νομισματική μονάδα, η οποία μπορεί να είναι έννοια άυλη.

Το νόμισμα είναι μικρό κομμάτι από κράμα μετάλλων σε σχήμα δίσκου, με ορισμένο βάρος και περιεκτικότητα, το οποίο στις επιφάνειές του έχει επιγραφές, αριθμούς και παραστάσεις που δηλώνουν την αξία του και πιστοποιούν την κρατική εγγύηση με την οποία αυτό κυκλοφορεί ως χρήμα και χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα για εμπορικές συναλλαγές.
Πριν από τη θέσπιση του χαρτονομίσματος κυκλοφορούσαν νομίσματα από πολύτιμα μέταλλα, όπως χρυσό και άργυρο, τα οποία είχαν σημαντική αξία. Ωστόσο στις μέρες μας η χρήση των νομισμάτων περιορίζεται σε αγορές μικρής αξίας.

Για να αναγνωρίζεται ένα αντικείμενο ως νόμισμα, ισχύουν συγκεκριμένες προδιαγραφές:

Α) Να έχει τυποποιημένη μορφή, βάρος και σύσταση

Β) Να είναι τυπωμένη πάνω του η αρχή που το παράγει

Γ) Να εκδίδεται σε μεγάλες ποσότητες και να χρησιμοποιείται ευρέως στις συναλλαγές.

Στις σύγχρονες κοινωνίες το νόμισμα μαζί με τα χαρτονομίσματα αποτελεί την πιο συνηθισμένη μορφή χρήματος.
Το χαρτονόμισμα είναι ένα είδος αξιόγραφου, γραμμάτιου, ή υποσχετικής στην οποία ο εκδότης αναγράφει το ποσόν και το είδος του νομίσματος το οποίο θα καταβάλει στον κομιστή.
Εκδίδεται συνήθως από πιστωτικά ιδρύματα όπως είναι οι τράπεζες και γι΄ αυτό είναι ευρέως γνωστό και ως τραπεζογραμμάτιο.
Σπανιότερα και ανάλογα με την νομοθεσία της κάθε χώρας ή τις ειδικές συνθήκες που επικρατούν μπορεί να εκδοθεί και από άλλους, όπως από το ίδιο το κράτος, από το στρατό, επιχειρήσεις ή και ιδιώτες. Χρησιμοποιείται στις συναλλαγές ως χρήμα αξίας ίσης με την ονομαστικής του αξία.
Σήμερα στις περισσότερες χώρες τα τραπεζογραμμάτια εκδίδονται από τις κεντρικές τράπεζες των χωρών.

Τα πρώτα Ελληνικά νομίσματα

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης επικρατούσε νομισματική αναρχία στον ελλαδικό χώρο, οι συναλλαγές γίνονταν με οθωμανικά νομίσματα όπως το γρόσι, αλλά και με διάφορα ξένα νομίσματα (ισπανικό δίστηλο, τάλιρο της Μαρίας Θηρεσίας, χρυσό τσεκίνι Βενετίας κ.ά.).
Ο Ιωάννης Καποδίστριας στις αρχές του 1828 έκανε μια προσπάθεια νομισματικής τακτοποίησης, προσδιορίζοντας όλα τα ξένα νομίσματα που κυκλοφορούσαν σε γρόσια.


Γρόσι.

1780, Τάλιρο Μαρίας Θηρεσίας, ασημένιο.

Ισπανικό δίστηλο.


Στη Δ’ Εθνική συνέλευση που έγινε τον Ιούλιο του 1828 στο Άργος ο Καποδίστριας υπέβαλε το σχέδιο προς έγκριση για την δημιουργία Εθνικού νομίσματος.
Ένας φοίνικας θα ισοδυναμούσε με ένα γαλλικό φράγκο, το 1/100ό του, το λεπτό με δύο γράνες Μάλτας, ενώ προβλέπονταν και πολλαπλάσιά του. Επίσης ένα λεπτό θα ήταν ίσο με έναν Τούρκικο παρά. Με αυτόν τον τρόπο καθοριζόταν η σχέση του φοίνικα με τα Ευρωπαϊκά νομίσματα, αλλά και με τα Τουρκικά τα οποία συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται στις συναλλαγές. Χρυσά πολλαπλάσια του Φοίνικος θα ήταν η Αθηνά, αξίας 20 φοινίκων, η Ημίσεια Αθηνά, αξίας 10 φοινίκων.
Προβλέπονταν, επίσης αργυρά, η Αιγίδα αξίας 5 φοινίκων, η Ημίσεια Αιγίδα αξίας 2,5 φοινίκων και ο Μισός Φοίνικας.


Αργυρός Φοίνικας


Όσον αφορά τα χάλκινα, προτάθηκαν το «λεπτόν», το «δεύτερον», ίσο με μισό λεπτό και το «πεντάριον», ίσο με 5 λεπτά.
Στη μία όψη του νομίσματος θα εμφανιζόταν ο μυθολογικός φοίνικας με το σήμα του σταυρού πάνω από το κεφάλι του, δεξιά του ηλιακές ακτίνες και η κυκλική επιγραφή «Ελληνική Πολιτεία» και από την άλλη θα έφερε, μεταξύ κλαδιών ελιάς και δάφνης, την κυκλική επιγραφή «Κυβερνήτης Ι. Α. Καποδίστριας» και χρονολογία.

Τα πρώτα νομίσματα της ελεύθερης Ελλάδας εκόπησαν στην Αίγινα. Και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι και το πρώτο αρχαίο ελληνικό νόμισμα, οι «χελώνες», είχαν κοπεί τον 7ον αιώνα π.Χ. πάλι στην Αίγινα, που τότε ήταν αποικία των Αργείων, από τον βασιλιά του Άργους τον Φείδωνα.

Τα πρώτα Ελληνικά χαρτονομίσματα

Το πρώτο ελληνικό χαρτονομίσμα είναι οι Φοίνικες και εκδόθηκε επί κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια την 1 Ιουλίου 1831, 3 χρόνια μετά την κυκλοφορία των κερμάτων. Η εκτύπωση έγινε στην Αίγινα.
Ήταν τυπωμένα στην μια όψη και έφεραν χειρόγραφες υπογραφές και αρίθμηση από την εθνική τραπεζική επιτροπή.
Σύντομα απαγορεύτηκαν οι συναλλαγές μεταξύ των πολιτών και γίνονταν δεκτά μόνο στα δημόσια ταμεία.


5 φοίνικες 1831

10 φοίνικες 1831


50 φοίνικες 1831

100 φοίνικες 1831

Δραχμή του 1833

Μετά την ενθρόνιση του Όθωνα το 1833 τα νομίσματα που είχαν εκδοθεί και κυκλοφορήσει επί Καποδίστρια αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία. Στις 8 Φεβρουαρίου εισήχθη νέα νομισματική μονάδα, η δραχμή (νόμισμα του αρχαίου ελληνικού κόσμου) αντί του φοίνικα. Με το ίδιο διάταγμα, τα νέα νομίσματα διαιρέθηκαν σε τρεις κατηγορίες: αργυρά, χρυσά και χάλκινα. Οι πρώτες δραχμές τυπώθηκαν στο Μόναχο και από το 1836 έως το 1858 τυπώνονταν στο Νομισματοκοπείο Αθηνών. Με το βασιλικό διάταγμα της 12ης Ιουλίου 1843 το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης χαρτονομισμάτων δόθηκε στη νεοσυσταθείσα Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία διατήρησε το προνόμιο αυτό έως το 1928, οπότε ιδρύθηκε η Τράπεζα της Ελλάδος.

Η καθιέρωση της δραχμής το 1833 αποτέλεσε την αναβίωση του ξεχασμένου μέχρι τότε Ελληνικού νομίσματος και ήταν ακόμα μια προσπάθεια της ελληνικής πολιτείας να συνδέσει το νεοσύστατο ελληνικό κράτος με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

Η νέα νομισματική μονάδα του σύγχρονου Ελληνικού κράτους υποδιαιρούνταν σε 100 λεπτά. Από τότε και αδιάλειπτα μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2002, η δραχμή ήταν η νομισματική μονάδα του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.

Ο φοίνικας, η δραχμή και το ευρώ είναι τα τρία νομίσματα (νομισματικές μονάδες), που κυκλοφόρησαν διαδοχικά από τη σύσταση του ελληνικού κράτους.

- Το Ελληνικό Κράτος δεν διαθέτει πλήρες αρχείο των νομισμάτων του, ούτε ακόμα ένα αντίστοιχο εκθετήριο τους, παρά το γεγονός ότι αυτά αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη ιστορική πηγή, εκτός από τη σπουδαιότητα τους από συλλεκτική άποψη σε διεθνές επίπεδο. Κέρματα και μήτρες της περιόδου 1832-1965 βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορα Μουσεία και Υπηρεσίες τόσο του εσωτερικού (Νομισματικό Μουσείο, Μουσείο Μπενάκη, Παλαιά Βουλή, Νομισματοκοπείο, Γενικό Λογιστήριο του Κράτους κ.λπ.) όσο και του εξωτερικού.

- Εντύπωση επίσης προκαλεί, ότι σε όλη την την αναδρομή στις ρίζες του Ελληνισμού που απεικονίζεται στο ελληνικό νομισμα,απουσιάζει παντελώς η αναφορά στο Βυζάντιο, σαν να μην αποτελεί τμήμα της Ελληνικής Ιστορίας, που ανέδειξε μορφές παγκόσμιας εμβέλειας όπως ο Ιουστινιανός Α', ο Βασίλειος Β Βουλγαροκτόνος, ο Μιχαήλ Ψελλός κλπ.

Το 1821 στα χαρτονομίσματα του 1944


1.000 δρχ. 1944 με το πορτραίτο του Κολοκοτρώνη σε καφέ.

1,000 δρχ. (1944) με το πορτραίτο του Κολοκοτρώνη.


100 δρχ. (1944) με πορτρέτο του Κανάρη σε μπλε χρώμα και χρυσό.

500 δρχ. (1945) με το πορτραίτο του Καποδίστρια.

Πριν το ευρώ...

...υπήρξε μια εποχή που οι μορφές των ηρώων της Επανάστασης, ήταν απόλυτα συνδεδεμένες με τις καθημερινές μας συναλλαγές, που ο Καποδίστριας σε κοίταζε όταν πλήρωνες στο περίπτερο κι ο Κολοκοτρώνης όταν έπαιρνες το μισθό σου, ίσως.
Ζούσαν μαζί μας, μετρούσαν τις ανάγκες, τα χρέη ή τα ενοίκια, τους κρύβαμε για μια ώρα ανάγκης, αγοράζαμε μ΄ αυτούς το σπίτι ή το αυτοκίνητο, το καλοκαιρινό παγωτό, τα κάστανα του χειμώνα, το αρνί της Ανάστασης, τα δώρα των παιδιών την Πρωτοχρονιά.


Η Μπουμπουλίνα στον αγώνα, 50 Δραχμές.

Ο Αδαμάντιος Κοραής, 100 Δραχμές.


Ο Ρήγας Φεραίος - Κρυφό Σχολειό, 200 Δραχμές.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας - Φρούριο της Κέρκυρας, 500 Δραχμές.


Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης - Καρύταινα, 5000 Δραχμές.


Έτος Ρήγα Φεραίου, 1998.


Καράβι της επανάστασης, 1 Δραχμή.


Καριοφίλια και δάφνες, 2 Δραχμές.


Γεώργιος Καραϊσκάκης, 2 Δραχμές.


Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, 1 Δραχμή.


Μαντώ Μαυρογένους, 2 Δραχμές.


Κωνσταντίνος Κανάρης, 1 Δραχμή.

Ευρώ


Ο Ρήγας Φεραίος, 10 λεπτά του Ευρώ.

Καράβι της επανάστασης, 2 λεπτά του Ευρώ.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, 20 λεπτά του Ευρώ.